Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009

Αποχωρισμός..

τι αποχωρίζομαι?
τι αποχωρίζεσαι?
τι αποχωριζόμαστε?
τι αποχωρίζεστε?

δύσκολα ερωτήματα.. απαντήσεις δεν υπάρχουν εύκολες, λες και είμαστε κτητικοί..κι όμως...είμαστε , εν τέλει μοναχικοί..λες και δεν θέλουμε το τέλος και μαζεύουμε, μαζεύουμε και δεν αφήνουμε (?)

Κι όταν δεν υπάρχουν λόγια και απαντήσεις υπάρχουν συναισθήματα και πόνοι. Ας σιωπήσω λοιπόν..χρειαζόμαστε μια σιωπή για να ακούσουμε.

(Προχωρώντας στο δρόμο που έφτιαξα, δεν υπάρχουν άλλα σχέδια, μόνο παρόν και βίωμα.)

Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

Μέσα από δυσκολίες...

Τελείωσε ένας μήνας δύσκολος, πολύ δύσκολος, νέα χρονιά με δυσκολίες, κοινωνικές, ανθρωπιστικές, προσωπικές.
Και φάνηκε σαν πολύ αργός αυτός ο μήνας ' έλα και θα τελειώσει' , μονολογούσα.
Και τελείωσε.
Οι δυσκολίες πάνε αργά, βασανιστικά σε τρέφουν. Έτσι νομίζω...τρέφεσαι, αναπτύσσεσαι..
Τώρα καταλαβαίνω την συμβουλή ενός σπουδαίου ανθρώπου

' να εύχεσαι να μην περνάς καλά'.

Τότε απορούσα..
Τώρα ξέρω δεν θέλω να περνάω καλά, θέλω να είμαι καλά.

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

ψυχροί παρατηρητές..

κάπως έτσι με την πλάτη γυρισμένη στα γεγονότα προχωράμε την ζωή μας...
κάπως έτσι με αδιαφορία πάμε στις δουλειές μας, γιορτάζουμε και λέμε 'καλή χρονιά'..
κάπως έτσι θα διδάξουμε τα παιδιά μας...να φτιάξουν την ζωή τους...
και κάπως έτσι μια μέρα θα χαθούμε...

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

επειδή...λόγια δεν υπάρχουν, δανείζομαι ...λόγια του Γ. Ρίτσου

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει
πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ' τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά,
ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.
.............................
Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα
ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; -
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.
....................................
Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ' ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν
αντέχω.
.....................................
Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του,
δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζει απ' τους νεκρούς του
να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του
σ' ετοιμόρροπα κρεββάτια και ράφια.
...................................
Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κι η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη της
στις πενταροδεκάρες που της ρίχνουνε
τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ, ευχαριστώ.
...................................
Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και
θα πει: "Η παρακμή μιάς εποχής". Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα
ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του.
Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το
σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι
σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι
τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το
ραδιόφωνο συνεχίζει...

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ...

videoΕπειδή πλησιάζει η μέρα κατά της κακοποίησης των γυναικών, προωθώ ένα μήνυμα του Ελληνικού Δικτύου Γυναικών Ευρώπης ( www.enow.gr) κατά της ενδοοικογενειακής βίας. Ας προσπαθήσουμε όλοι...

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

εθνική Αθηνών -Κορίνθου

Απέκτησα τον τελευταίο καιρό έναν αγαπημένο λογιστή (να σαι καλά predo), o οποίος με έστειλε πρωινιάτικο στην ΔΟΥ που ανήκω...κοντά στο σπίτι μου είναι αλλά και μακρυά με τα πόδια. 'Έψαχνα για ταξί, δεν έβρισκα, και πήρα το λεωφορείο για να κατέβω στην 2η στάση..Και εκεί που χάζευα, έχασα την στάση. Λέω, καλά, θα κατέβω στην επόμενη και θα περπατήσω προς τα πίσω...έλα όμως που η επόμενη ήταν στην στροφή για τον Σκαραμαγκα!!!Με κουράγιο και αποφασιστικότητα, λέω θα περπατήσω..πρωινή γυμναστική!Που όμως? Μέσα στην εθνική, που δεν έχει πεζοδρόμιο? Ναί, είπα, μόνο να προσέχω μήπως με πάρει κανένας σβάρνα. Και ξεκίνησα..Φανταστείτε, να περπατάω...με το κόκκινο γυαλιστερό παπουτσάκι μου, με την πράσινη μου τσάντα μέσα στην εθνική...το τι κορναρίσματα άκουσα δεν λέγεται...η εικόνα μου παρέπεμπε ξέρετε που...Περπάτησα πολύ και με μεγάλο ρίσκο...Αλλά δεν το έβαλα κάτω, ούτε την διάθεση μου χάλασε αυτή η περιπέτεια...θυμήθηκα μια φράση μιας καθηγήτριας στο πανεπιστήμιο <ώριμος άνθρωπος είναι αυτός που δεν αφήνει να τον επηρεάζουν οι μικροερεθισμοί της καθημερινότητας...> και είμαι καλά!!

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2008

ναι, κλείνω τα 28!!!



Την Τετάρτη ,15, κλείνω τα 28 μου χρόνια!!!Μπράβο μου, που τα κατάφερα μέχρι εδώ...ακόμα όμως λέω ότι είμαι 27, από συνήθεια...???Μέρες συλλογισμού, αναλογισμού, κλείνει μια χρονιά και έρχεται μια άλλη, κοιτάζω πως θα την φτιάξω καθημερινά για να χαίρομαι κάθε χρόνο τέτοια μέρα..Ευχή που κάνω? Να ζω εγώ κι όλος ο κόσμος όχι έτσι:


αλλά προσπαθώντας για προσωπική και κοινωνική: